Zima tego roku nie rozpieszczała żadnego miejsca w Polsce. Była wszędzie. Po pierwszym boomie śniegowym przyszedł drugi. Wszystko oblepiło się najpierw białym puchem, potem szarą skorupą. Bardziej stało się to widoczne w miastach, brudność wzrastała wprost proporcjonalnie do wielkości aglomeracji ludzkich.
I jeszcze ten brak słońca.
Ranki były szare, południa szare, popołudnia szare..., dopiero po zachodzie słońca robiło się czarno.
Wieczorny przyjazd do Łodzi okazał się bardzo dobrym pomysłem. Wszystko wydawało się ładniejsze, kolorowe, tajemnicze a co za tym idzie, pociągające. Miłe powitanie, ciekawa odmiana po nijakim, bezbarwnym dniu spędzonym na podróży ze Wschodu.
Pola K. była zadowolona z zaproszenia, które dostała od paru znajomych, członków pewnego stowarzyszenia, 2 tygodnie temu. Zawsze chętnie zmieniała miejsce pobytu, gdy tylko zaczynało jej ciążyć, nudzić się. Kobieta znalazła w skrzynce pocztowej mieszkania, w którym przebywała przez ostatni miesiąc, list. Treść była krótka: "Przyjeżdżaj, na pewno cię to zainteresuje." oraz dane dotyczące miejsca i czasu wizyty Poli. W kopercie znajdowało się również kilka zdjęć, wydruków z komputera. Obrazy były czarno - białe, nieostre. Rzeczywistość, którą przedstawiały, nie przypominała świata widzianego ludzkim okiem, no chyba żeby to było bardzo dziwne oko. Na jednym z nich grupka ludzi unosząc ręce w górę, uciekała przed czymś co wyglądało jak wielki kłąb białego dymu, tylko że ten dym nie był najprawdopodobniej dymem. sprawiał wrażenie czegoś twardego, stałego, nie miękkiego i ulotnego. Czy to było interesujące? Może ciekawe było zdjęcie, ale czy to co przedstawiało także?
Pewne stowarzyszenie, składające się z grupki ludzi o podobnie dziwacznych zainteresowaniach, miało intuicję, która nie pozwalała im się mylić w cudacznych sprawach, zbyt bzdurnych i absurdalnych dla innych. Pola była świadoma tego. Nie zdarzyło jej się jeszcze zawieść na stowarzyszeniu, a współpracowała z nimi już blisko 20 lat. W ich ustach "interesujące" znaczyło "interesujące" i kropka. A skoro do niej napisali, to zainteresuje to także ją. Jadąc pociągiem Pola czuła jak dreszcze biegają jej po plecach. Tajemnice zawsze ja pociągały. Nie ukrywała przed sobą że liczy na dobra zabawę.
Tak naprawdę to nie był przyjazd do Łodzi, to był powrót. Pola wywodziła się z Łodzi. To miasto uczyniło ją tym, kim jest obecnie, w nim narodziła się ponownie i spędziła kawał swego życia.
Gdy 20 lat temu przemierzała szaro - bure ulice, była kimś zupełnie innym, kimś kim dzisiaj już nie jest i nigdy nie będzie. Nawet nazywa się teraz inaczej. Te 20 lat temu była bezbarwna jak miasto, do którego przyjechała. Może właśnie dlatego tak łatwo się w nie zapadła, wrosła i zniknęła. Jak szary liść wśród listopadowych liści. Wspomnienia te wróciły do Poli wraz z pierwszymi krokami na łódzkim chodniku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz